Տեքստը կարդալիս հուզմունք ապրեցի: Այն տիպիկ ներկայացումն էր մեր ապրած օրերի: Այստեղ պատմվում է մարդկային նախանձի, չարության, չկամության և այլ վնասատու հատկանիշների մասին: Ցավալին այն է , որ պատմությունը նույն կերպ էլ շարունակվում է: Թումանյանի մահից գրեթե մեկ դար է անցել, սակայն ցավոք մարդկային պատմությունը շարունակվում է նույն նողկալի ուղով: Մարդիկ անտեղի չարանում են դիմացինի հանդեպ, առանձ որևէ պատճառի: Չարանում են նախանձից և մինչև կյանքի վերջ այդ նախանձը մակաբուծում է նրանց կյանքը:

Տեքստը կբնութագրեմ մեկ բառով՝ չկամություն:

Տեքստը կբնութագրեմ այս նախադասությամբ՝ <<Ուրիշ ճանապարհ չկա. ներսից է լինելու հաստատ փրկությունը, որովհետև ներսից ենք փչացած>>։

Տեքստի գաղտնիք բանալին՝ փրկություն:

Մեր չկամության պատճառը մենք ենք, և դա ոչինչ չի կաչող փոխել . ուրիշ ճանապարհ չկա, ներսից է մեր փրկությունը, որովհետև նեսից ենք փչացած…