1. We can go out now. It isn’t raining (it / not / rain) any more.
2. Katherine was waiting (wait) for me when I arrived (I / arrive).
3. I am getting (I / get) hungry. Let’s go and have something to eat.
4. What do you do(you / do) in your spare time? Do you have any hobbies?
5. The weather was horrible when we arrived(we / arrive). It was cold and it was raining
   (it / rain) hard.
6. Louise usually phones (phone) me on Fridays, but she didn’t phone (she / not / phone) last Friday.
7. a: When I last saw you, you were thinking (you / think) of moving to a new flat.
   b: That’s right, but in the end I decided(I / decide) to stay where I was.
8. Why are you looking (you / look) at me like that? What’s the matter?
9. It’s usually dry here at this time of the year. It doesn’t rain(it / not / rain) much.
10. I waved to Ben, but he didn’t see me. He wasn’t looking (he / not / look) in my
    direction.
11. Lisa was busy when we went (we / go) to see her yesterday. She had an
    exam today and she was preparing (she / prepare) for it. We didn’t want
    (we / not / want) to disturb her, so we didn’t stay (we / not / stay) very long.
12. When I first told (tell) Tom what happened, he didn’t believe (he / not / believe) me. He thought (he / think) that I was joking
    (I / joke).

It was a story about two friends, Jimmy and Bob, who decided to meet each other after twenty years at a door of restaurant. It was ‘Big Joe’ Brady’s restaurant. Bob was standing there and was waiting for Jimmy when one officer came to him. Bob said that it’s all right and he is waiting for his friend. Then he told officer their story. He said that twenty years ago they decided to meet here. It was too long time but Bob was sure that if Jimmy was alive he would come to see his old friend. Bob came a thousand miles to stand in this door to-night. After he told that story officer went. Some minutes later a man came to Bob and said that he is Jimmy. Bob was exited but after talking with that man he understood that it wasn’t Jimmy. That man gave him a letter. It was a letter from that officer. The officer was real Jimmy but he couldn’t say that to Bob, because he knew that Bob was a criminal and he was an officer. But he didn’t forget that they had to meet each other after twenty years and he came to see his criminal but old good friend.

I think that their friendship were so strong. After twenty years they both didn’t forget about what they decided. And Jimmy didn’t want his criminal friend to know that he was officer and had to arrest him. He just came to see his friend and that’s it.

Շտեմարան

Section 3, Text 2

A number of (1) individual diamonds have become (2) famous because of the
size. The largest of all known diamonds is the Cullinan, which was discovered in South
Africa in 1905 and was presented to Edward VII, king of the United Kingdom of Great
Britain and Northern Ireland, by the government of the Transvaal. The Cullinan
weighed 3, 106 carats before cutting and was pronounced by crystallographers to be a
fragment of a (3) considerably larger stone. When the stone was cut, a total of 105 gems
were produced, weighing 1, 063 carats in all. The largest of these was a stone called the
Star of Africa, the biggest cut diamond in (4) existence, and now set in the British
(5) royal scepter.

The Gift of the Magi

I read the story written by O. Henry. It was about a girl who had beautiful and awesome hair. Her name was Della. She was living with her husband, Jim. Jim had a expensive watch. That watch was his granfather’s and the his dad’s and it was very special watch for him. Della’s hair and Jim’s watch were the things that they were proud of. They were poor and they couldn’t give each other expensive gifts in Christmas. The next day would be Christmas and Della didn’t have enough money for Jim’s gift. She was sad and she didn’t know what to do. Finnaly she decided to cut her beautiful hair and sold it. She sold it especially for Jim’s gift. She bought gold watch chain, very simply made for Jim’s watch. She knew that he would like the chain but she was afraid about his reaction of her short hair. When Della showed Jim her short hair and the chain he was shocked. He didn’t know what to say, because he sold his watch to buy combs for Della’s hair.
It was very cute story. I liked it very much. It wasn’t about gifts or Christmas, it was about a strong relationship. Della and Jim were ready to do everything for each other. Nothing was more than their love and relationship. It’s the main idea of the story. We all should think like them, because nothing is more important then our families, friends and relatives.

About half way between West Egg and New York the motor-road hastily joins the railroad and runs beside it for a quarter of a mile, so as to shrink away from a certain desolate area of land. This is a valley of ashes—a fantastic farm where ashes grow like wheat into ridges and hills and grotesque gardens where ashes take the forms of houses and chimneys and rising smoke and finally, with a transcendent effort, of men who move dimly and already crumbling through the powdery air. Occasionally a line of grey cars crawls along an invisible track, gives out a ghastly creak and comes to rest, and immediately the ash-grey men swarm up with leaden spades and stir up an impenetrable cloud which screens their obscure operations from your sight. But above the grey land and the spasms of bleak dust which drift endlessly over it, you perceive, after a moment, the eyes of Doctor T. J. Eckleburg. The eyes of Doctor T. J. Eckleburg are blue and gigantic—their retinas are one yard high.They look out of no face but, instead, from a pair of enormous yellow spectacles which pass over a nonexistent
nose. Evidently some wild wag of an oculist set them there to fatten his practice in the borough of Queens, and then sank down himself into eternal blindness or forgot them and moved away. But his eyes, dimmed a little by many paintless days under sun and rain, brood on over the solemn dumping ground. The valley of ashes is bounded on one side by a small foul river, and when the drawbridge is up to let barges through, the passengers on waiting trains can stare at the dismal scene for as long as half an hour. There is always a halt there of at least a minute and it was because of this that I first met Tom Buchanan’s mistress.

Վեստ Էգգի և Նյու Յորքի ճանապարհների միջև, կեսը դեռ չհասած ավտոճանապարհը միանում է երկաթգծին և քառորդ մղոն անցնում, որպեսզի փոքր-ինչ անցնի հողային տարածքներից: Սա մոխրից առաջացած հովիտ է՝ հրաշալի ֆերմա, որտեղ մոխիրը ցորենի պես աճում է լեռնաշղթաներով ու բլուրներով , գրոտեսկային այգիներով, որտեղ մոխիրը տների ծխնելույզների և ծխացող ծուխի է նմանվում, և վերջապես, քանդվող մարդկանց ջանքերի, մռայլ և փոշոտ օդի միջով: Ժամանակ առ ժամանակ գորշ մեքենաների շարքը սողում է անտեսանելի գծի երկայնքով, սարսափելի ճռռոց տալիս և հանգստանում, իսկույն մոխրագույն մարդիկ հավաքվում են՝ կապարի բահերով, և խթանում անթափանց ամպը, որը ցույց է տալիս նրանց անհայտ գործողությունները: Բայց մոխրագույն հողի և ցնցող փոշու վերևում, որոնք անվերջ թափվում են, դուք մի պահ հետո նկատում եք բժիշկ Թ. Է. Էկլեբուրգի աչքերը: Բժիշկ Թ. Է. Էքլեբուրգի աչքերը՝ կապույտ և հսկա են. Նրանց ցանցաթաղանթները մեկ բակի բարձրություն ունեն: Նրանք ինչ-որ մեկին չեն նայում, քանի որ ՝ հսկայական դեղին ակնոցները խանգարում են, նրանք նայում են գոյություն չունեցող մի բանի:
Քիթը՝ Ակնհայտ է, որ ակնաբույժի ինչ-որ վայրագ վագոն նրան տեղավորեց այնտեղ ՝ Քուինսի թաղամասում իր պրակտիկայից ելնելով, իսկ հետո ընկղմվեց հավիտենական կուրության մեջ կամ մոռացավ դրա մասին և հեռացավ: Բայց նրա աչքերը, արևի և անձրևի տակ, աննկուն օրերից մի փոքր մթագնած, նայում էին հանդիսավոր աղբավայրի վրա: Մոխիրի հովիտը մի կողմից սահմանափակված է մի փոքրիկ փչացած գետով, և երբ ճահճի կամուրջը բարձրանում է լեռնանցքներ թողնելու համար, սպասող գնացքների ուղևորները կարող են կես ժամվա ընթացքում նայել անմխիթար տեսարանին: Այնտեղ միշտ կա առնվազն մեկ րոպեի դադար, և հենց այդ պատճառով ես առաջին անգամ հանդիպեցի Թոմ Բուչենանի սիրուհուն:

Translate this part into Armenian.

The Great Gatsby By F. Scott Fitzgerald

And, after boasting this way of my tolerance, I come to the admission that it has a limit. Conduct may be founded on the hard rock or the wet marshes but after a certain point
I don’t care what it’s founded on. When I came back from the East last autumn I felt that I wanted the world to be in uniform and at a sort of moral attention forever; I wanted no more riotous excursions with privileged glimpses into the human heart. Only Gatsby, the man who gives his name to this book, was exempt from my reaction—Gatsby who represented everything for which I have an unaffected scorn. If personality is an unbroken series of successful gestures, then there was something gorgeous about him, some heightened sensitivity to the promises of life, as if he were related to one of those intricate machines that register earthquakes ten thousand miles away. This responsivenesshad nothing to do with that flabby impressionability which is dignified under the name of the ‘creative temperament’— it was an extraordinary gift for hope, a romantic readiness such as I have never found in any other person and which it is not likely I shall ever find again. No—Gatsby turned out all right at the end; it is what preyed on Gatsby, what foul dust floated in the wake of his dreams that temporarily closed out my interest in the abortive sorrows and shortwinded elations of men

Եվ, հանդուրժողականության այս ձևով ապրելուց հետո, ես հասկացա և ընդունեցի այն փաստը, որ այն ունի սահման: Վարքագիծը կարող է նման լինել կոշտ ժայռի կամ թաց ճահիճների, բայց որոշ բաներից հետո հասկացա , որ ինձ դա չի հուզում ընդհանրապես։

Երբ անցյալ աշնանը վերադարձա Արևելքից, զգացի, որ ուզում եմ, որ աշխարհը հավերժ լինի կանոնավոր և մի տեսակ բարոյական: Ես այլևս չէի ուզում էքսկուրսիաներ, որոնցով նայում էի մարդու սիրտը:

Միայն Գեթսբին, այն մարդը, ում անունով է այս գիրքը, ուներ իմ հակառակ ռեակցիան. Գեթսբին, ով ինձ ասում էր այն ամենը, ինչի հանդեպ ես արհամարհանք ունեի: Եթե ​​անհատականությունը անխափան շարք է, ապա Գետսբիի մեջ մի հոյակապ բան կար, որոշակի զգայունություն կյանքի խոստումների նկատմամբ, կարծես մի բարդ մեքենա, որը տասը հազար մղոն հեռավորության վրա երկրաշարժեր կարող է գրանցել:

Այս կարծիքը ոչ մի կապ չուներ այն փխրուն տպավորության հետ, որն կարելի է անվանել «ստեղծագործ խառնվածք». Դա ռոմանտիզմի անմահ լույսն էր ,որը ինձ երբևիցէ չէր հանդիպել, և համոզված եմ, որ չի էլ հանդիպի։ Եվ վերջիվերջո Գեթսբիի մոտ դա ստացվեց. դա այն էր, ինչը որսում էր Գեթսբիին, ինչպես աղտոտ փոշի ՝ նրա երազանքների ֆոնին, որը ժամանակավորապես դադարեցրեց իմ հետաքրքրությունը անհաջող վշտերի և ցնցումների մասին տղամարդկանց մոտ տեղի ունեցող:

The Great Gatsby By F. Scott Fitzgerald

In my younger and more vulnerable years my father gave me some advice that I’ve been turning over in my mindever since. ‘Whenever you feel like criticizing any one,’ he told me,
‘just remember that all the people in this world haven’t had the advantages that you’ve had.’
He didn’t say any more but we’ve always been unusually communicative in a reserved way, and I understood that he meant a great deal more than that. In consequence I’m inclined to reserve all judgments, a habit that has opened up many curious natures to me and also made me the victim of not a few veteran bores. The abnormal mind is quick to detect and attach itself to this quality when it appears in anormal person, and so it came about that in college I was unjustly accused of being a politician, because I was privy to the secret griefs of wild, unknown men. Most of the confidences were unsought—frequently I have feigned sleep, preoccupation, or a hostile levity when I realized by some unmistakable sign that an intimate revelation was quivering on the horizon—for the intimate revelations of young men or at least the terms in which they express them are usually plagiaristic and marred by obvious suppressions.
Reserving judgments is a matter of infinite hope. I am still a little afraid of missing something if I forget that, as my father snobbishly suggested, and I snobbishly repeat a sense of the fundamental decencies is parcelled out unequally at birth.

Իմ երիտասարդության և ավելի խոցելի տարիներին հայրս ինձ որոշ խորհուրդներ տվեց, որոնք այդ ժամանակվանից ես պահում եմ իմ մտքում:

— Երբ ցանկանաս քննադատել որևէ մեկին, — ասաց նա ինձ,- պարզապես հիշիր, որ այս աշխարհում բոլոր մարդիկ չեն ունեցել այն առավելությունները, որոնք ունեցել ես դու»:
Նա այլևս բան չասաց, բայց մենք միշտ անսովոր շփվող ենք ՝ զուսպ եղանակով, և ես հասկացա, որ նա դրանից շատ ավելին նկատի ուներ: Այնուամենայնիվ, ես հակված եմ վերապահել բոլոր դատողությունները, մի սովորություն, որը շատ հետաքրքիր բնույթ է ինձ համար, այն նաև ինձ չի դարձել մի քանի վետերան ծակոտիների զոհ: Աննորմալ միտքը արագորեն ինքն իրեն գտնում և կցվում է այս որակին, երբ դա հայտնվում է աննորմալ մարդու մոտ, և դրա հետևանքն այն է, որ քոլեջում ինձ անարդարացիորեն մեղադրում էին որպես քաղաքական գործիչ, քանի որ ես գաղտնի էի շատ, անհայտ տղամարդ էի ինձանից ներկայացնում։ Վստահության մեծ մասն անքննարկելի էր. Հաճախ ես ձևացնում էի իբրև քնած եմ, զբաղված կամ թշնամաբար բծախնդրանում էի, երբ ինչ-որ թույլ նշանով հասկանում էի, որ հորիզոնում դողում է ինտիմ հայտնություն. Երիտասարդ տղամարդկանց ինտիմ հայտնությունների կամ գոնե դրանց պայմանները սովորաբար արտահայտվում են, գրագողությամբ կամ վնասված ճնշումներով:
Վճիռները վերապահելը անսահման հույսի հարց է: Ես դեռ փոքր-ինչ վախենում եմ ինչ որ բան բաց թողնելուց, եթե մոռանամ դա, ինչպես հայրս էր ասում, և ես կրկնում էի, որ հիմնավոր պարկեշտության զգացումը անհավասարաչափ է բաշխվում ծննդյան ժամանակ:

Leadership is an influential process. The leader is in a position to shape, regulate, control and
change the attitudes, behaviour and performance of his group members. The latter are
supposed to comply with the leader’s desires and directives and partially suspend their own
judgment. There exists a particular relationship between the leader and his group members
which is characterised by interpersonal and social interaction. In a group, the leader and his
followers play the roles expected of them and thereby seek to justify their respective positions.

Various theories over the years have been formulated by psychologists to explain the traits of a
leader. Certain traits of a good leader were listed by the researchers as: intelligence,
extraversion, and adjustment, openness to experience, general self-efficacy and
conscientiousness. It has been noticed that an individual possessing these traits results as a
good leader.

And in my opinion the most important thing in leadershis is that you must be very carefull with your colleagues during your orders. You must distinguish command from request and from duty.