Translate this part into Armenian.
The Great Gatsby By F. Scott Fitzgerald
And, after boasting this way of my tolerance, I come to the admission that it has a limit. Conduct may be founded on the hard rock or the wet marshes but after a certain point
I don’t care what it’s founded on. When I came back from the East last autumn I felt that I wanted the world to be in uniform and at a sort of moral attention forever; I wanted no more riotous excursions with privileged glimpses into the human heart. Only Gatsby, the man who gives his name to this book, was exempt from my reaction—Gatsby who represented everything for which I have an unaffected scorn. If personality is an unbroken series of successful gestures, then there was something gorgeous about him, some heightened sensitivity to the promises of life, as if he were related to one of those intricate machines that register earthquakes ten thousand miles away. This responsivenesshad nothing to do with that flabby impressionability which is dignified under the name of the ‘creative temperament’— it was an extraordinary gift for hope, a romantic readiness such as I have never found in any other person and which it is not likely I shall ever find again. No—Gatsby turned out all right at the end; it is what preyed on Gatsby, what foul dust floated in the wake of his dreams that temporarily closed out my interest in the abortive sorrows and shortwinded elations of men
Եվ, հանդուրժողականության այս ձևով ապրելուց հետո, ես հասկացա և ընդունեցի այն փաստը, որ այն ունի սահման: Վարքագիծը կարող է նման լինել կոշտ ժայռի կամ թաց ճահիճների, բայց որոշ բաներից հետո հասկացա , որ ինձ դա չի հուզում ընդհանրապես։
Երբ անցյալ աշնանը վերադարձա Արևելքից, զգացի, որ ուզում եմ, որ աշխարհը հավերժ լինի կանոնավոր և մի տեսակ բարոյական: Ես այլևս չէի ուզում էքսկուրսիաներ, որոնցով նայում էի մարդու սիրտը:
Միայն Գեթսբին, այն մարդը, ում անունով է այս գիրքը, ուներ իմ հակառակ ռեակցիան. Գեթսբին, ով ինձ ասում էր այն ամենը, ինչի հանդեպ ես արհամարհանք ունեի: Եթե անհատականությունը անխափան շարք է, ապա Գետսբիի մեջ մի հոյակապ բան կար, որոշակի զգայունություն կյանքի խոստումների նկատմամբ, կարծես մի բարդ մեքենա, որը տասը հազար մղոն հեռավորության վրա երկրաշարժեր կարող է գրանցել:
Այս կարծիքը ոչ մի կապ չուներ այն փխրուն տպավորության հետ, որն կարելի է անվանել «ստեղծագործ խառնվածք». Դա ռոմանտիզմի անմահ լույսն էր ,որը ինձ երբևիցէ չէր հանդիպել, և համոզված եմ, որ չի էլ հանդիպի։ Եվ վերջիվերջո Գեթսբիի մոտ դա ստացվեց. դա այն էր, ինչը որսում էր Գեթսբիին, ինչպես աղտոտ փոշի ՝ նրա երազանքների ֆոնին, որը ժամանակավորապես դադարեցրեց իմ հետաքրքրությունը անհաջող վշտերի և ցնցումների մասին տղամարդկանց մոտ տեղի ունեցող:
Լիլիթ Սարիբեկյան 